Actorbio Kenza RACHIDA IAALLALA
Rachida Iaallala (Kenza) is geboren en getogen in Tanger, Marokko op 3 juni 1958. Op haar veertiende kwam ze naar Nederland, waar ze in 1981 met acteren begon. Zij speelde in diverse theater- en musicalvoorstellingen. Ook was ze te zien in diverse series en telefilms, waaronder Aicha, Lieve Aicha, Goede tijden slechte tijden, Oud Geld, Dag, nacht & duister, Monte Carlo en Quidam Quidam. Naast haar televisiewerk ontwikkelt ze kindervoorstellingen voor het basisonderwijs.
In het echte leven lijk ik niet op Dunya’s moeder Kenza. Alhoewel, Kenza heeft echt gevoel voor humor, en ik geloof dat ik dat ook wel heb, ik bedoel, ze noemen me natuurlijk niet voor niks ‘gekke tante Rachida’. Maar ik vind Kenza wel wat ouderwets in haar uiterlijk, en ook redelijk streng in de opvoeding van haar kinderen. Ik voed mijn dochter Amal (8 jaar) alleen op, en daar ben ik heel open en vrij in. Ik ga nog regelmatig naar Marokko, dat is voor mij echt een toevluchtsoord. De sfeer is er zo ontspannen, ik kan eindeloos lachen met mijn familie (gratis lachtherapie!), en het eten is verrukkelijk. Voor mij als fijnproever is dat natuurlijk belangrijk. Maar ik ben ook liefhebber van de Franse keuken, en ik kan werkelijk genieten van zeevruchten als oesters en gamba’s. Zelf kook ik heel graag en uitgebreid, altijd met verse ingrediënten. Vroeger heb ik mijn eigen Marokkaanse eethuis gehad, heerlijke tijden waren dat. Altijd blije gasten in een typisch Marokkaanse relaxte sfeer die ik weleens mis. Om dat een beetje vast te houden, nodig ik regelmatig eters uit bij mij thuis. Nederlanders zijn soms toch gehaast, rennen maar door (ik begrijp ook goed waarom het Hol-land heet). Hoewel ik het soms wat krampachtig en prestatiegericht vind, is de Nederlandse mentaliteit wel heel open, eerlijk, direct en vriendelijk.
Als ik aan vroeger denk, mijn heerlijke jeugd, dan denk ik aan de gezellige feestdagen, picknicken in de lente, naar de markt gaan met mijn moeder, de lange strand- en boswandelingen, ’s avonds eindeloos moppen vertellen, heerlijk zorgeloos lachen. Er was altijd een gezellige drukte om me heen. Ook nu ben ik altijd bezig en heb geen rust. Ik ben een typische Tweelingen, mag je wel zeggen. Soms word ik gek van mezelf. Dat is ook mijn overlevingsmechanisme, want als ik mezelf niet altijd bezighield, zou ik alleen al door het Nederlandse klimaat gek zijn geworden. Druk druk druk, dus voor een goeie massage mag je me altijd wakker maken! Of als één van de volgende personen voor mijn deur staat: Michael Jackson en Elisabeth Taylor en Enrique Iglesias. Enrique zingt prachtig, daar luister ik heel graag naar. Maar het hangt erg van mijn stemming af, ik luister even graag naar klassieke muziek of Afrikaanse, of naar fado, Hindoe, Mongools. Op het moment komt het er niet zo van om naar muziek te luisteren, want ik heb het heel druk met het verzorgen van mijn kind en mijn zieke moeder. Het acteren zie ik ook als overlevingsmechanisme, het werkt heel ontspannend om een ander te spelen, niet mezelf te zijn. Als ik meer vrije tijd had, dan zou ik schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Daarbij zou ik m’n eigen leven en mijn ervaringen in Nederland zeker als inspiratiebron gebruiken. Mijn vader leeft niet meer, maar hij zou – net als de rest van mijn familie – zeker trots op me zijn.
Mijn grootste droom is om ooit in Andalusië te gaan wonen. Hoewel ik er niet vandaan kom, voel ik me daar echt thuis. Ik zie me al helemaal zitten onder een palmboom: uitzicht op de zee, schrijven en schilderen. Echt spijt heb ik nergens van, want ik weet veel te goed dat je door schade en schande wijs wordt!