ACTORBIO NABIL: KARIM MOUNIR
“Ergens lijk ik wel op Nabil. Ook in mijn gewone dagelijkse leven ben ik een vader met een open houding ten opzichte van de Nederlandse cultuur. In ieder geval meer dan mijn vrouw Keltoum, zij is (net als Kenza in de serie) net iets behoudender dan ik. We hebben 3 kinderen, Yavid (11 jaar), Fady (bijna 6) en mijn dochtertje Ansaf (bijna 4). Yavid vindt het heel leuk dat papa acteur is, en Fady speelt nu al de artiest, of eigenlijk meer de verhalenverteller. Ansaf begint zichzelf langzamerhand voor te stellen als de geweldige persoonlijke presentatrice van haar broer. Als je me vraagt waar ik spijt van heb, dan zeg ik: was ik maar 20 jaar geleden al aan kinderen begonnen, het is zo leuk! Ik ben geboren in Casablanca (Marokko) en daar heb ik tot mijn 21e gewoond. Ik speel nu nog steeds twee typisch Marokkaanse instrumenten, luit en banjo, en ik zou ook heel graag goed piano kunnen spelen. Inmiddels woon ik al een hele tijd in Amsterdam, maar ik ga nog regelmatig terug naar Marokko, in ieder geval eens per twee jaar met ons hele gezin. En als ik meer verdiend heb, dan ga ik vaker.
Mijn leukste jeugdherinnering is mijn eerste acteerrolletje, dat was op mijn achtste. Maar natuurlijk is mijn eerste meisje (toen was ik 10) ook een favoriete herinnering! Toen ik klein was, wilde ik niets liever dan balletdanser worden, en als klein Marokkaantje heb ik daar praktisch mijn hele jeugd van gedroomd. Zoals je weet is daar helemaal niks van terechtgekomen, en nu acteer ik dus. Daarnaast schrijf ik cabaretvoorstellingen, zoals “Wij de Autollochtonen”, waar ik nu veel mee optreed. Ik heb min of meer steeds dezelfde boodschap (erg, hè?), ik ben verslaafd aan het willen multiculturaliseren en diversificeren van de Nederlandse samenleving. En als het mogelijk is daarna de hele wereld! Ooit zou ik het publiek nog weleens willen trakteren op een fantastisch geacteerde, diepzinnige rol, waarin ik laat zien wat de intellectuele, niet westerse migrant van begin 21ste eeuw bezighoudt. Als ik echt meer vrije tijd zou hebben, dan zou ik onmiddellijk een toneelgezelschap oprichten met tweede en derde generatie Marokkaanse jongeren. Wat voor mij het belangrijkste is in het leven, is dat ik en de mensen om me heen daadwerkelijk gelukkig zijn.”