Majoie Hajary
Surinaams componist en musicus

HILVERSUM- Zorg en Hoop zond op Paaszaterdag 15 april 2006, een portret uit van de 85-jarige Surinaamse componist en musicus, Majoie Hajary. Weinig mensen kennen haar, noch haar muziek. Bijvoorbeeld haar bewerking van de Matthäus Passion van Johan Sebastian Bach, waarvoor er altijd in de lijdensweek veel aandacht voor is. Hajary schreef in de jaren zestig ‘Da Pina Wiki fu Jezus’, met teksten uit de Srananvertaling van de Bijbel.

In Surinaamse kring is een van haar bekendste werken  Perun-Perun, variaties op een bekend Surinaams kinderliedje. In 1994 voerde zij dit werk uit op een concert van het Surinaams Muziek Collectief.
Hajary is echter veel meer dan alleen de verbinding met haar geboorteland Suriname. Wie kennis neemt van haar indrukwekkende oeuvre, spreekt met recht over een  Grande Internationale Dame. Momenteel legt ze de hand aan een nieuwe opera die binnenkort in Montenegro zal worden opgevoerd en waarvoor ze, zo lijkt het wel, dag en nacht moet repeteren bij de Parijs, waar ze sinds jaar en dag woont.

Majoie Hajary was getrouwd met Roland Garros, zoon van een bekende Franse industrieel en ondernemer,  die directeur  was van Air France. Ze had een jet-set-achtig leven en reisde de hele wereld af met haar echtgenoot, terwijl ze muziek schreef en uitvoerde. Ze woonde in Japan en in India, maar keerde telkens weer terug naar Suriname en naar Frankrijk. Maar Hajary is altijd in de schaduw van de publiciteit blijven staan. “Alles wat ik doe, is voor Suriname, daar is mijn ziel en mijn ziel is in deze muziek”, zegt zij aan samensteller van het portret, Anton Foek, in de deuropening van haar huis in Neuilly-sur-Seine, vlak bij Parijs.

Hajary schreef zich vóór de oorlog in, aan het Amsterdamse Conservatorium, waar zij zich bekwaamde als piano soliste. Wagenaar en Andriessen waren haar leermeesters en begeleidden haar bij haar soloconcerten in Amsterdam, New York, Berlijn, New Delhi en Caracas. Vanwege hun gemeenschappelijke belangstelling voor yoga, correspondeerde zij met Yehudi Menuhin over yoga voor musici. Dat resulteerde in een boek van haar hand over dit onderwerp, ‘Yoga voor de pianist’, uitgegeven door Strengholt te Naarden. Er is ook een CBS-grammofoonplaat met enkele van haar composities waaronder Requiem voor Mahatma Ghandi. En zo kunnen we nog even doorgaan.

Ondanks verschillende pogingen lukte het Anton Foek niet echt om een goed gesprek met Hajary in Parijs te voeren. Met medewerking van haar nicht Chandra van Binnendijk, hoort u in dit portret fragmenten van een interview dat Benny Ooft van de Wereldomroep in de lijdensweek van 1972 met Majoie Hajary maakte. Verder sprak Foek met andere personen uit de Surinaamse muziekwereld, zoals Mavies Noordwijk, John Leefmans, Fine Kenswil en John Helstone. De gesprekken worden aangekleed met fragmenten uit het werk van Majoie Hajary.

Productie en samenstelling: Anton Jie Sam Foek
Eindredactie: Roy Khemradj