Max en de Maximonsters

 Maurice Sendak schrijft en tekent meer dan honderd kinderboeken. Zijn beroemdste boek is ‘Max en de Maximonsters’ (Where the Wild Things Are): geliefd bij kinderen, verguisd door psychologen en recent verfilmd door Spike Jonze. Met hem spreekt Sendak openhartig over zijn jeugd, familie, homoseksualiteit, zijn vroege obsessie met de dood en het wonder van tekenen.

“Ik denk dat mijn werk anders is, maar niet omdat ik beter teken, of omdat ik beter schrijf, maar omdat ik eerlijker ben dan wie dan ook.”

 In Sendaks ogen is de wereld van kinderen niet altijd mooi en onschuldig maar ook vol angsten, woede en onbegrip. Als ongewenst nakomertje van ouders met weinig talent voor opvoeden, kiest Sendak zijn oudere broer en zus als zijn mentoren. Hij staat zichzelf in zijn jonge jaren weinig plezier toe en moet voor zijn carrière zijn geaardheid verbergen. Alleen als hij in zijn atelier nieuwe magische werelden creëert, beleeft hij het ware geluk. Nu hij in de tachtig is, realiseert hij zich dat hij nog weinig tijd heeft en veel te doen. Zijn leven is immers zijn werk en zijn werk zijn leven.

“Waarom ben ik blijven hangen in mijn kindertijd? Ik weet het niet, ik denk dat daar mijn hart ligt.”

regie: Spike Jonze en Lance Bangs
productie: RoCo Films

Deze documentaire wordt uitgezonden in het kader van de 75e Boekenweek, die van 10 t/m 20 maart plaatsvindt. Het thema is dit jaar ‘jong zijn’ en draagt het motto Titaantjes – Opgroeien in de letteren.

Fotografen Ari Versluis & Ellie Uyttenbroek, Gerco de Ruijter, Hans Wilschut, Janine Schrijver en Rince de Jong zoeken in hun stad Rotterdam naar dat ene beeld dat hun unieke visie weergeeft. Ze kijken, kiezen, bewerken en overwinnen onderweg allerlei praktische en inhoudelijke obstakels.

Het duo Ari Versluis & Ellie Uyttenbroek legt al jarenlang uiteenlopende kledingstijlen vast in hun ‘exactitudes’, twaalf gelijke foto’s van verschillende mensen. Ze maken een studie van allerlei types, van hippe jonge moslima’s tot ‘kekke blonde huisvrouwtjes’ uit Rotterdam-Zuid. Ze doen veel moeite om ze voor de camera te krijgen, een soms frustrerende bezigheid: “Zoals de jonge Marokkaan met het hoge petje op. Die hebben met z’n allen massaal bedacht: we zijn zo gestigmatiseerd, we gaan nooit meer op de foto. ”

In het uitgestrekte industriële havengebied zoekt Hans Wilschut ondertussen naar een manier om de gespannen verhouding tussen publieke en private ruimte vast te leggen. Janine Schrijver is als documentair fotograaf in stadsparken op zoek naar ‘verhalende tafereeltjes’: “Wanneer is een bankje in een park meer dan een bankje alleen?” Rince de Jong onderzoekt de relatie tussen mens en hond en Gerco de Ruijter hangt zijn camera aan een vlieger om de landschappelijke structuren van de stad te kunnen vangen. Een documentaire over kijken, verbeelding en de stad als biotoop.

regie: Marc Schmidt
productie: Diafragma Films