Bill Withers De zwarte arbeider Bill Withers wordt op zijn 32ste wereldberoemd met nummers als ‘Ain’t no sunshine when she’s gone’ en ‘Use me’. Maar als witte bazen in de muziekindustrie hem gaan vertellen hoe zijn muziek eigenlijk moet klinken, laat hij deze ‘blackxperts’ achter zich en gaat voor zijn kinderen zorgen. In deze documentaire doet de swingende zeventiger Withers met veel humor openhartige uitspraken over zijn jeugd, segregatie, de muziekindustrie en integriteit.

Bill Withers (1938) groeit op als jongste van zes kinderen tussen de kolenmijnen van Slab Fork in het diep verdeelde West Virginia. Van de wieg tot het graf (er zijn zelfs zwarte en witte begraafplaatsen) leven de mensen er met elkaar maar vooral ook naast elkaar. Withers stottert, is astmatisch en volgens zijn omgeving zal hij het nooit ver schoppen. Hij heeft weinig zelfvertrouwen. Als hij zijn eerste hits scoort, waaronder ‘Lean on me’, is hij ineens geliefd bij iedereen: “New words started to enter my life that had never been there before like ‘handsome’. Boy, you sure do get better looking when you get a hit record!”

De ‘fame game’ laat hem echter koud. De bemoeienis van de platenmaatschappij staat hem uiteindelijk zo tegen dat hij zijn succesvolle muziekcarrière de rug toe keert. Hij stopt in de jaren ’80 met opnemen en later ook met optreden en richt in 1997 zijn eigen label op. Wanneer hij diep geraakt wordt door een groep stotterende kinderen, blaast hij het stof van zijn apparatuur en duikt voor het eerst sinds jaren weer enthousiast de studio in. Dit keer mét zijn dochter Kori.

Regie: Damani Baker en Alex Vlack
Productie: Slab Fork Film Production