Vóór de Tweede Wereldoorlog gaat ze haar eigenzinnige weg in de Nederlandse klassieke muziekwereld. Ze weet dat ze een orkest kan dirigeren en doet dat ook, tegen alle adviezen in. Haar kamerorkest beleeft twee succesvolle concertseizoenen. Ze is lesbisch en wordt op zestienjarige leeftijd verliefd op de componiste Henriëtte Bosmans, waarmee ze zeven jaar samenwoonde. Ze sluit zich, na de inval van de Duitsers in 1940, aan bij het kunstenaarsverzet en beraamt met Willem Sandberg, Gerrit van der Veen en Willem Arondeus de aanslag op het Amsterdamse bevolkingsregister. Na de oorlog kan ze haar draai niet meer vinden in Amsterdam en besluit te emigreren. Ze werkt in Hollywood in een van de grote studio orkesten en met een groep Hollywood musici formeert ze een professioneel symfonie orkest in Orange County. Op latere leeftijd geeft ze muziekles aan honderden leerlingen.

Haar levensvisie en haar opvattingen over humaniteit en moraliteit zijn puur. 'Puur' is ook het juiste woord om te beschrijven hoe ze de afgelopen eeuw heeft geleefd. Ze maakte in haar leven ongebruikelijke radicale keuzes, maar bleef zichzelf, haar principes en vooral haar grote liefde, de muziek, trouw. Een bijzonder vrouwenleven, in een eeuw die op zijn einde loopt. Bijzonder, omdat ze zich niet stoorde aan de algemeen geldende opvattingen ten aanzien van vrouwen. Ze ging haar eigen weg.

In de film '...maar ik was een meisje' van regisseuse Toni Boumans, vertelt Frieda haar levensverhaal. We zien de plaatsen die in haar leven een grote rol speelden: Amsterdam, Zwitserland, Hollywood, Laguna Beach, Santa Fe. Haar oudere zus Renee, oud leerlingen en vriendinnen vullen haar verhaal aan. De spaarzame opnamen die er bestaan van Frieda als celliste en als dirigente van haar 'Orange County Philharmonic Orchestra' zijn in de film te horen.

Regie: Toni Boumans - Camera: Maarten Kramer - Geluid: Flip van den Dungen - Montage: Teun Pfeil, Berenike Rozgonyi - Productieleiding: Milly Schloss - Producent: Bernard Neuhaus - Eindredactie: Cees van Ede