Korreltje Niks is my dood
Deze documentaire vertelt het verhaal van de Zuid-Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker. Haar prille jeugd aan de kust, de afwijzing door haar vader, haar gepassioneerde verhouding met de schrijver Andre Brink, haar wanhoop over de politieke omstandigheden en haar zelfgekozen dood.
'Ik kan niet meer. Ik kan niet beter'; een notitie gekrabbeld op het binnenblad van een tijdschrift. Het zijn de laatste woorden van de Zuid Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker. In de vroege ochtend wordt haar lichaam gevonden in een baai bij Kaapstad. Ze is 31 jaar en laat een klein oeuvre van aangrijpende gedichten na. Het is 1965. In Zuid Afrika de donkerste tijd van apartheid onder het regime van Verwoerd.
Haar werk is vrijwel vergeten tot op 25 mei 1994, president Nelson Mandela de allereerste zitting van het eerste democratisch gekozen parlement van Zuid Afrika opende met haar gedicht 'Die Kind'. Het is een gedicht dat ze schreef naar aanleiding van de dood van een baby, neergeschoten in de armen van zijn moeder ten tijde van de demonstraties bij Sharpeville in 1960. Mandela noemde haar: 'both an African and an Afrikaner?', een mooier compliment kan een blanke in Zuid Afrika niet krijgen. Ingrid Jonkers werk kreeg opeens aandacht en daarmee ook haar tragische leven. Ze groeide uit tot een cultfiguur. De Marilyn Monroe van de Zuid Afrikaanse literatuur.
Al in haar eerste gedicht, 'Ontvluchting', beschrijft ze hoe haar lichaam aanspoelt in 'het wier en gras' aan de kust. Op 19 juli 1965 kwam die voorspelling uit.
De NPS documentaireserie Het Uur van de Wolf bestaat tien jaar. Sinds het programma van start ging, zijn honderden documentaires onder die noemer uitgezonden. Documentaires die op gevarieerde wijze en vanuit uiteenlopende invalshoeken aantonen wat een gigantische culturele rijkdom er in de wereld bestaat. Om het tienjarig bestaan te vieren, heeft de redactie van Het Uur van de Wolf tien programma's geselecteerd, die kenmerkend zijn voor de productie van het afgelopen decennium.
Regie: Saskia van Schaik (bijdrage van de VPRO in dit retrospectief)
