Ik lach om niet te huilen

In Ik lach om niet te huilen gaat documentairemaakster Laetitia Schoofs op zoek naar de man die schuilging achter de artiest Max Tailleur (1909-1990). Max was voor iedereen de grappenmaker, de 'Koning van de witz'. Hij overleefde de Tweede Wereldoorlog door naar Zwitserland te vluchten en beleefde zijn grootste successen in de jaren '50 en '60  als moppentapper in de Doofpot, en door de verkoop van meer dan een miljoen moppenboekjes. De buitenwereld hield hij op een veilige afstand. In sommige joodse kringen riep hij weerstand op vanwege zijn joodse moppen. In zijn privé-leven kampte hij met een zware vorm van reuma.
 
Oktober 2005 is het vijftien jaar geleden dat Max Tailleur overleed. Laetitia Schoofs was drie jaar toen ze Tailleur leerde kennen, hij was haar buurman. Ze kwam geregeld bij Max en zijn vrouw over de vloer en beschouwde hem een beetje als een opa. Gaandeweg ontdekte ze dat hij met haar alleenstaande moeder regelmatig uit ging en haar moeder geld toestopte voor haarzelf en haar broertje.
 
Schoofs probeert Tailleurs professionele leven en zijn privé leven te reconstrueren om zo zijn verborgen gezicht te achterhalen.
 
regie:                           Laetitia Schoofs
producent:                  Lemming Film, Leontine Petit & Joost de Vries
 
De film is tot stand gekomen met steun van het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties.