I am the violin
In Het Uur van de Wolf aandacht voor violiste Ida Haendel. Het is niet bekend hoe oud Haendel exact is, maar ze moet ruim in de tachtig zijn. Ondanks haar grote talent heeft ze nooit de faam gekregen zoals deze ten deel viel aan haar tijdgenoten Isaac Stern en Yehudi Menuhin. Maar onvermoeibaar gaat ze door, en speelt nog steeds op podia wereldwijd, als ze maar gevraagd wordt.
Ida Haendel is geboren in Polen. Vanaf het moment dat ze op driejarige leeftijd de viool van haar oudere zus Alice pakt, kan ze spelen, zo zegt ze zelf. Vanaf dat moment is de viool haar leven altijd blijven domineren.
Tijdens haar carrière was het vooral haar vader die als grote stimulator optrad. Hij had zelf eigenlijk een groot violist willen worden, maar zijn eigen vader stond dat in de weg. Zij realiseerde zijn droom. Hierdoor ontstond een bijzondere band tussen vader en dochter. Ooit was er wel een andere man met wie ze haar leven had willen delen: de beroemde dirigent Sergiu Celibidache, maar deze liefde bleef onbeantwoord. Ida Haendel leeft alleen met haar hondje.
Hoewel het einde van haar carrière wellicht in zicht komt, geeft ze nog steeds concerten. Als haar Stradivarius dan eens een verkeerde toon produceert, vertelt Ida de vioolbouwer bang te zijn dat het publiek denkt dat dit komt door haar leeftijd: 'Ik weet dat mensen zitten te wachten op mijn falen'. Toch weet ze nog steeds mensen met haar spel diep te ontroeren. I am the violin is een documentaire over talent en succes, maar ook over vergankelijkheid en eenzaamheid.
'Cohen maakt in zijn ontroerende documentaire geen misbruik van het hoge curiositeitsgehalte van deze unieke violiste. Hij volgt haar met een liefdevolle blik' (NRC)
Regie & Camera Paul Cohen
Producent Frank de Jonge / Piet Erkelens/ IdtV Arts & Documentaries
De film is tot stand gekomen met steun van het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties. Winnaar van de Czech Cristal voor beste documentaire op het International Television Festival Golden Prague.
