The Gates De documentaire Christo pakt New York in laat zien hoe het Christo en zijn vrouw Jeanne-Claude na 23 jaar onderhandelen lukt om de bewoners en politiek in New York ‘in te pakken’. Miljoenen dollars, talloze discussies en ijzeren volharding zijn nodig om te komen tot een uniek en indrukwekkend kunstwerk: the Gates, verwijzend naar de nooit gerealiseerde poorten bij de ingangen van het park. Het is een geschenk van de kunstenaars aan de stad waar zij zelf als immigranten sinds de jaren ‘60 hun thuis vinden. Door de controverse die het kunstwerk oproept, gaat de film in essentie over de zin van kunst.
“Coming from a former communist country, I will never, never do something for some reason. I will only do things because I like to do it.” (Christo)

De filmmakers zijn vanaf 1980 met hun camera getuigen van het hele proces. Eerst zijn er de ontwerptekeningen, waarvan de verkoop het miljoenenproject zal financieren. Dan volgt eindeloos overleg met de lokale politiek en de omwonenden van het park, want wie aan Central Park komt, komt aan de New Yorker. Als de nieuwe burgemeester Bloomberg, die na de aanslagen op het WTC zijn stad op een positieve manier in beeld wil brengen, uiteindelijk toestemming geeft, start een monsteroperatie. 7503 stalen poorten worden op maat gefabriceerd, van 99.155 vierkante meter saffraankleurige stof worden in plaatselijke ateliers en fabrieken evenzoveel panelen gemaakt. 600 betaalde vrijwilligers zijn nodig voor de opbouw die vijf dagen duurt en dan is daar het resultaat: op 12 februari 2005 verrijst een netwerk van wapperende gouden panelen die 37 kilometer wandelpad van Central Park overdekken.

Op dat moment breekt in het winterse park en op de gezichten van de New Yorkers de zon door. Het gemopper en de scepsis verstommen en het kunstwerk blijkt voor velen een vrolijke en troostrijke beleving in de kleurloze februarimaand. Op een poëtische manier verbindt het de verschillende buurten en haar bewoners, van Harlem tot de Upper East Side. New York wordt ingepakt, betoverd door de onverwachte schoonheid en door de gezamenlijke beleving. En plotseling is het jammer dat het werk maar zo kort blijft staan. Het wordt al na zestien dagen volledig gerecycled.

Regie: Antonio Ferrera, Albert Maysles en David Maysles (†1987)
Productie: Maysles Films