In City Folk Amsterdam: een karaokezanger/straatartiest in cowboypak, die zijn vrouw verloor bij een burenruzie; een Surinaamse die, na de scheiding van haar man, een opvanghuis begon voor thuisloze meiden en een hoogbejaarde man die een film maakt over de liefde van zijn leven, die aan de ziekte van Alzheimer overleed.

Son Slot treedt op als karaokezanger/straatartiest in een spierwit cowboypak. Hij heeft zich gespecialiseerd in soft countrymuziek en zijn optredens vertellen alles over zijn leven. Aan de ene kant heeft Son alles van een keiharde cowboy, maar aan de andere kant is hij ook erg gevoelig, vooral sinds hij het slachtoffer werd van groot onrecht. Drie jaar geleden stierf zijn vrouw, na een brute aanval door haar buurman. Het kostte Son jaren voor hij die schokkende ervaring kon verwerken en sinds de dood van zijn vrouw heeft hij zich zelf sterk verwaarloosd. Zijn huis staat van onder tot boven vol met oude troep. Vanuit zijn woonkamer handelt hij in oud ijzer en computeronderdelen.

Berriel Castillon (47) is moeder van twee kinderen. Toen die respectievelijk zes en zeven jaar oud waren, besloot ze te scheiden van haar man in Suriname en naar Nederland te verhuizen. Daar startte ze een paar jaar geleden een opvanghuis voor thuisloze jonge vrouwen. Haar religie was daarvoor een belangrijke drijfveer. Ze begon de opvang in de woonkamer van haar eigen driekamerappartement. Later richtte ze een officiële stichting op en nu beheert ze drie opvanghuizen voor jonge vrouwen tussen de vijftien en twintig jaar. Zonder Berriel’s hulp zouden deze meiden in een hopeloze situatie zitten.

Martin Stil is negentig jaar oud. Een jaar geleden verloor hij zijn vrouw die leed aan de ziekte van Alzheimer. Voor Martin is het verlies bijna ondraaglijk. Bijna zijn hele leven was hij samen met zijn grote liefde. Omdat hij wist dat zijn vrouw aan Alzheimer zou sterven, filmde hij haar in de afgelopen jaren. Al die uren filmmateriaal houden nu de herinnering aan haar levend. Beelden van hoe ze samen van de natuur genieten of hoe ze naar muziek zitten te luisteren. Om de wereld duidelijk te maken wat de ziekte van Alzheimer betekent, besloot hij om een film samen te stellen waarin het geleidelijke aftakelingsproces van zijn vrouw goed te zien is.

een bejaarde “freestyle” parachutespringster; een onderwijsfunctionaris die zigeunerkinderen bij de les probeert te houden en een Colombiaanse toeristengids die een nieuw thuis vond bij een Catalaanse familie.

Motserrat Mecho (75) verkoopt, om haar kleine pensioen wat bij te spekken, cosmetica bij mensen thuis. Ondanks haar leeftijd is ze gek op sport. In haar jeugd was ze Spaans kampioene schoonspringen. Nu is “freestyle” parachutespringen haar grote passie. Haar zoon haalde haar daartoe over toen ze 51 was, vlak nadat haar man haar had verlaten voor een jongere vrouw. Parachutespringen diende voor haar als een therapie. En het hielp haar ook toen haar zoon niet lang daarna kwam te overlijden.

Pere Garcia (32) is een Catalaanse zigeuner ofwel Roma. Hij werkt als onderwijsfunctionaris en zijn voornaamste taak is te zorgen dat Romafamilies hun kinderen trouw naar school sturen. Hij houdt elke dag nauwkeurig bij welke leerlingen wel en niet op school zijn. Pere’s ambitie is om politicus te worden en daarom volgt hij momenteel een opleiding. Hij wil zich vooral inzetten voor de integratie van de Romagemeenschap. Door zijn overvolle agenda en voortdurend getelefoneer valt Pere enigszins uit de toom in die gemeenschap. Zijn vrouw en dochter zijn het niet altijd eens met zijn moderne ideeën, die zouden indruisen tegen de tradities van de Roma.

Diego Jaramillo (32) komt uit Colombia. Hij werkt op de toeristenbus van de stad Barcelona en leidt dagelijks toeristen langs de belangrijkste bezienswaardigheden. Zijn grote passie is middeleeuwse en gotische kalligrafie. Hij maakt zelf zijn verf en schildert miniaturen op namaak papyrusvellen. Daarbij gebruikt hij ganzenveren van ganzen in het klooster van de kathedraal van Barcelona. Tot zijn zestiende werd Diego in Colombia opgevoed door zijn grootouders. Toen die gestorven waren verhuisde hij naar zijn moeder in Barcelona, maar omdat ze voortdurend ruzie hadden, verliet hij haar weer. De ouders van zijn Catalaanse vriendin Muriel ontfermden zich over hem en namen hem in huis. De relatie met Muriel raakte uit, maar hij mocht blijven wonen en werd als het ware een geadopteerde zoon voor Muriel’s ouders.