City folk is een Europese coproductie van de Eurovison Intercultural Diversity Group (EIDG) van de EBU.

De EIDG is een ontmoetingspunt van vertegenwoordigers van publieke omroepen uit heel Europa om ideeën over diversiteit in de media uit te wisselen en om coproducties op te zetten. De coproductie City Folk werd in 1998 opgezet op initiatief van de NPS naar het voorbeeld van het programma Urbania, dat de NPS in Nederland al enkele jaren uitzond. De formule van Urbania, drie portretten van opmerkelijke stadsbewoners, stond model voor City Folk.

Inmiddels gaat City Folk in Europa haar veertiende jaar in en daarmee is het een van de langstlopende coproducties van de EBU. Publieke omroepen uit heel Europa, van oost en west en van noord tot zuid, hebben in de afgelopen jaren meegedaan. In het begin waren er vier landen die meededen. Op het hoogtepunt waren er 14 deelnemende landen. Aan de komende serie (City Folk 14 2011) doen 8 landen mee. In de loop der jaren zijn er landen afgevallen. Maar elk jaar komen er ook weer nieuwe landen bij. Het concept van City Folk blijkt zo universeel te zijn dat het steeds weer nieuwe landen aantrekt.

Uit o.a. de volgende steden zijn portretten gemaakt: Amsterdam, Rotterdam, Utrecht, Den Haag, Parijs, Londen, Barcelona, Lissabon, Porto, Muenchen, Oslo, Stockholm, Umea, Helsinki, Boedapest, Praag, Warschau, Minsk, Zagreb, Ljubljana, Belgrado. Opvallend was de grote belangstelling in de laatste jaren vanuit de Oost-Europese landen. Het komende jaar doet Griekenland voor het eerst mee met een aflevering uit Athene.

Het principe van City Folk is dat elk land zijn eigen aflevering maakt in een grote stad, meestal de hoofdstad. Volgens het idee “make one-take all”, heeft elk dan het recht om de afleveringen van de andere landen uit te zenden. Dat maakt het mogelijk om op een goedkope manier een TV serie uit te zenden. Waarschijnlijk ook een van de succesfactoren van City Folk. De afleveringen worden gemaakt door lokale regisseurs. Sommige doen inmiddels al jaren mee.

City Folk is opgezet als “multicultureel programma”. Een van de drie portretten is steevast een stadsbewoner van andere etnische afkomst. De etniciteit speelt in de portretten echter geen rol. City Folk probeert juist de individualiteit van de karakters te benadrukken. Daarmee probeert het programma een tegenwicht te bieden tegen een stereotypende benadering van allochtonen. Geen nadruk op problemen van bepaalde groepen, maar juist aandacht voor het unieke en persoonlijke verhaal ongeacht de etnische afkomst.

De serie staat ook voor een specifieke manier van filmen en vertelling. Een van de basisregels is dat statische interviews, die vervolgens worden gecovered met beelden, uit den boze zijn. Van de makers wordt verwacht dat ze het verhaal van hun hoofdpersoon zoveel mogelijk vertellen in scenes. Voor beginnende makers is dat aanvankelijk nogal wennen. Maar het succes van de coproductie is voor een belangrijk deel te danken juist aan haar actieve manier van portretteren.

Er is een “best-of-City Folk” samengesteld, drie DVD’s met een selectie van de beste portretten en afleveringen uit de hele periode van productie.
mroepen uit heel Europa om ideeën over diversiteit in de media uit te wisselen en om coproducties op te zetten.