Elma de Wolf bekommert zich in al meer dan tien jaar om de psychiatrische patiënten in haar eigen Amsterdamse wijk. Haar huiskamer 'Effe bij Moeder An' is een inloop voor 'mensen met een vlekkie' zoals zij hen noemt. Deze kleurrijke figuren vinden bij haar een anker in hun leven, een plek om even te babbelen, te eten en terloops hun problemen voor te leggen aan Elma. Zij maakt daar dan niet meteen een stappenplan bij met doelen die gehaald moeten worden enzovoort. 'Nee. Hier kan je prettig oud worden. Want daar gaat het toch om?'